Најкорисната реченица за разбирање на социјалните мрежи не доаѓа од психологијата туку од сметководството: ако услугата е бесплатна, производот сте вие — поточно, вашето внимание. Сè друго — дизајнот, алгоритмите, дури и модерирањето — е изведено од таа равенка.
Едноставна равенка
Приходот на платформата е производ на три броја: колку корисници има, колку време поминуваат и колку реклами може да им прикаже во тоа време. Корисниците се ограничен ресурс; рекламите по минута имаат таван на подносливост пред да предизвикаат бегство. Останува времето — единствената променлива што алгоритмот може да ја расте речиси бесконечно.
Оттука и метриката што внатрешно се оптимизира: не задоволство, не корисност — туку задржување. Content Center for Humane Technology документира дека емоционално набиени содржини — оние што предизвикуваат гнев, страв или огорченост — генерираат 17 до 24% повеќе ангажман од неутралните. Алгоритам обучен да максимизира ангажман буквално учи дека вознемиреноста е успех.
минути дневно — просечно време на социјални мрежи по корисник, глобално
Извор: Center for Humane Technology, Attention Economy Issue Guide
Секоја минута вградена во производот е приход. Останува само едно прашање: чиј.
Каде влегуваат децата
Детското внимание е комерцијално највредно од три причини: навиките формирани рано траат најдолго, „животната вредност” на корисникот за платформата е најголема кога почнува најрано, а отпорноста кон механизмите на задржување е најниска токму кај најмладите мозоци. Ова не е заговор — тоа е рационално однесување на фирма во постоечкиот систем на поттици. Токму затоа возрасните ограничувања насекаде наидуваат на тивок, но упорен отпор на индустријата: тие директно го намалуваат најпрофитабилниот сегмент корисници.
Промена на поттиците
Ако проблемот е бизнис-моделот, а не индивидуалните лоши актери, тогаш решението не е морализирање кон компаниите — тоа е менување на самите поттици. Регулатива што прави задржувањето поскапо од алтернативите (какви обиди прави DSA), стандарди „безбедност по дизајн” наместо доброволни кодекси, и — можеби најдостапно веднаш — корисници и родители кои разбираат дека дизајнот, не нивната дисциплина, е она што треба да се преговара.
Извори: Center for Humane Technology · MIT Technology Review