Најкорисната реченица за разбирање на социјалните мрежи не доаѓа од психологијата, туку од сметководството: ако услугата е бесплатна, производ е самиот корисник, поточно неговото внимание. Сѐ друго, од дизајнот и алгоритмите до модерирањето, произлегува од таа равенка.
Едноставна равенка
Приходот на една платформа е производ на три броја: колку корисници има, колку време поминуваат тие на неа и колку реклами може да им прикаже за тоа време. Бројот на корисници е ограничен, а и рекламите во една минута имаат горна граница на подносливост, по која луѓето почнуваат да бегаат. Останува времето, единствената променлива што алгоритмот може да ја зголемува речиси без крај.
Оттука доаѓа и показателот што платформите внатрешно го оптимизираат, а тоа не е ниту задоволството ниту користа, туку задржувањето. Од Center for Humane Technology посочуваат дека емоционално набиените содржини, оние што предизвикуваат гнев, страв или огорченост, носат од 17 до 24 проценти повеќе ангажман од неутралните. Алгоритам што е обучен да го зголемува ангажманот до максимум буквално учи дека вознемиреноста е успех.
минути дневно е просечното време што еден корисник го поминува на социјалните мрежи во светот
Извор: Center for Humane Technology, Attention Economy Issue Guide
Секоја минута вградена во производот е приход, а останува само прашањето чиј.
Местото на децата во равенката
Вниманието на децата е комерцијално највредно од три причини: навиките создадени рано траат најдолго, „животната вредност“ на корисникот за платформата е најголема кога тој ќе почне најрано, а отпорноста на механизмите за задржување е најмала токму кај најмладите мозоци. Тоа не е заговор, туку рационално однесување на една фирма во постојниот систем на поттици. Затоа старосните ограничувања секаде наидуваат на тивок, но упорен отпор од индустријата, зашто директно го намалуваат најпрофитабилниот сегмент корисници.
Промена на поттиците
Ако проблемот е во бизнис-моделот, а не во поединечни актери со лоши намери, тогаш решението не е во морални лекции за компаниите, туку во промена на самите поттици. Тоа значи регулатива со која задржувањето ќе стане поскапо од другите можности, каков што обид е Законот за дигитални услуги на ЕУ (DSA), потоа стандарди за „безбедност вградена во дизајнот“ (safety by design) наместо доброволни кодекси и, што можеби е најлесно остварливо веднаш, корисници и родители кои разбираат дека треба да се преговара за дизајнот, а не за нивната дисциплина.
Извори: Center for Humane Technology · MIT Technology Review



